اهورا کــوچـولوی مــن

دانش‌آموز کوچکِ من؛ امیدوارم بتوانی عزیزدلم... امیدوارم جسور باشی و شجاع باشی و بلندپرواز... و تلاش کنی و به دستاوردهای خارق‌العاده‌ات برسی! امیدوارم عزمت را برای رسیدن به اهدافت جزم کنی و جا نزنی... امیدوارم کم نیاوری هیچ‌گاه و به بن‌بست نرسی هیچ‌وقت... امیدوارم برنده باشی! که حتی اگر که زمین خوردی، هدفمندتر از قبل بلند شوی و قوی‌تر از همیشه ادامه بدهی و قله‌های بلندتری را نشانه بگیری... که تمام پرندگان، قبل از پرواز، زمین می‌خورند؛ اما خودشان را متعلق به آسمان می‌دانند، بال‌هایشان را باز می‌کنند، خورشید را نشانه می‌گیر...

پسرکم... من آدم کمال‌گرایی نیستم!!! با لذت‌های کوچک و دستاوردهای کوچک و اتفاقات کوچکِ دنیایم، خوشبختم! من دنیا را با پستی و بلندی‌هایش و آدم‌ها را با کوتاهی و نقص‌هایشان و خودم را با گاهی توانستن و گاهی نتوانستن‌ها پذیرفته‌ام! گاهی به میانه‌ی مسیر رسیده، برمی‌گردم ... گاهی پر از نقص و ایراد به مقصد می‌رسم و اصولا دلیلی نمی‌بینم که برای رسیدن به هیچ‌چیز و هیچ‌کس خودم را تحت فشار بگذارم... خودم را سرزنش نمی‌کنم و دارم خونسرد و آرام و پذیرا از مسیر لذت می‌برم... برای تو اما، بهترین‌ها را می‌خواهم... سفر ...

هر دفعه که به تو نگاه می‌کنم، جمله‌ای آشنا به ذهنم خطور می‌کند: در این دنیا چیزی هست که ارزش زندگی کردن دارد: "تو" "تو" که باشی بس است...مگر من جز نفس چه می‌خواهم؟! وقتی تو در کنار من هستی، جایی برای هیچ شتابی نیست. مقصد همین حضور من و توست... ...